مىورزد ، ديگرى وظيفه‌اش تحصيل علم به فرايض و آداب و سنن است ، حقير و سبك مىشمارد . يكى ديگر موظف است كه نهايت اهتمام به واجبات و محرمات داشته باشد ، ولى به امور غير لازم و كارهاى مستحبى مىپردازد . آن يكى نماز نمىخواند و دم از ديندارى مىزند ، يا روزه نمىگيرد و از فوايد روزه مذاكره مىكند ، يا اموال مردم را مىخورد و دست و صورت آب مىكشد . يا به كتاب خدا و سنت عمل نكرده و به حرف خدا و پيغمبر گوش نمىدهد و خود را عالم به حقيقت تصور مىكند ، يا اهل علم و دانش را مسخره كرده و عقل و برهان را كوچك شمرده و به سخن هر مدعى دروغگو تسليم مىشود ، يا مرتكب صدها خيانت و جنايت و بى انصافى و ربا خوارى و ظلم و دروغ و حيله و تزوير و تهمت و غيبت و بدگويى مىشود و در صف اول جماعت جا مىگيرد و به طور اجمال اغلب مردم متدين در مقام تشخيص وظيفه دچار اشتباه و انحراف مىگردند و بسا هست كه به خاطر بجا آوردن امرى مستحب ، ترك تكليف واجب مىكنند ، يعنى آن اندازه كه به امور مستحبى و يا مرسوم و عرفى و متداول اهميت مىدهند ، به وظايف و فرايض لازم خود اهتمام ندارند و مىتوان گفت : نود درصد از مرسومات ميان مردم بر خلاف شرع و عقل مىباشد و اين معنى با دقت كردن در رسوم متداول در مجالس جشن و عقد و تعزيت و ديد و بازديد و مهمانى ، خوب روشن مىشود و مفهوم بدعت گاهى در بعضى از اين امور صدق مىكند و اگر كسى بخواهد تقوا داشته باشد و مراقب حركات و اعمال خود باشد ، مىبايد از اين گونه مجالس و اين رقم مصاحبت‌ها بپرهيزد .